Krynica-Zdrój to najbardziej znane uzdrowisko górskie w Polsce, nazywane „Perłą polskich uzdrowisk”. Leży w dolinie Kryniczanki w Beskidzie Sądeckim, na wysokości ok. 560–620 m n.p.m., otoczona lesistymi grzbietami Pasma Jaworzyny. Status uzdrowiska miejscowość rozwijała od przełomu XVIII i XIX wieku, a swój rozkwit przeżyła na przełomie XIX i XX stulecia oraz w dwudziestoleciu międzywojennym.
Sercem kurortu jest reprezentacyjny deptak (Bulwary Dietla) z Pijalnią Główną, gdzie kuracjusze próbują miejscowych wód mineralnych — wśród nich słynnego „Zubera”, jednej z najsilniej zmineralizowanych wód w Europie. Wzdłuż deptaka stoją zabytkowe domy zdrojowe, pensjonaty i kawiarnie, a wieczorami z muszli koncertowej płynie muzyka.
Nad miastem górują dwa punkty widokowe z kolejami: Góra Parkowa z zabytkową koleją linowo-terenową z 1937 roku oraz Jaworzyna Krynicka (1114 m n.p.m.) z koleją gondolową — zimą największa stacja narciarska Beskidu Sądeckiego, latem cel pieszych wycieczek z rozległą panoramą, sięgającą przy dobrej pogodzie Tatr.
Okolica to żywe dziedzictwo łemkowskie — drewniane cerkwie na Szlaku Architektury Drewnianej (m.in. wpisana na listę UNESCO cerkiew w Powroźniku) — oraz pamięć o Nikiforze Krynickim, jednym z najsłynniejszych malarzy prymitywistów, którego muzeum mieści się w willi „Romanówka”. W pobliżu leżą kolejne uzdrowiska doliny Popradu: Muszyna, Żegiestów-Zdrój i Piwniczna-Zdrój.
Dojazd: z Krakowa ok. 2,5–3 godz. samochodem (DK75 / DW981), pociągiem do stacji Krynica. Krynica-Zdrój jest całoroczna — łączy kurację i wellness z nartami zimą oraz turystyką pieszą i rowerową latem.